De simultaanpartij tegen Martin was een soort bokspartij, waarin een partij in principe op punten won, slechts overeind hoefde te blijven, echter een gemene knock-out besliste toch onverhoopt, waarna de andere kant met de zege wegliep.
Geheel tegen mijn gewoonte speelde ik de Rossolimo-variant en het begin was voortvarend. Tot mijn optimistische offer op g5 was het allemaal oké. Martin speelde een soort ab-opstelling.
De aanval stokte en zwart kreeg rond zet 20 de overhand. Wit probeerde ondertussen steeds meer zijn verdediging te organiseren.
Rond zet 25 werd wel duidelijk dat de aanvalsplannen van wit in de ijskast gezet konden worden. Sterker nog, Martin nam zelf de aanval over. Het ging van kwaad tot erger, alleen een laatste wanhoopspoging van wit maakte het nog spannend. Terwijl Martin de rechtse directe probeerde te ontwijken en naar wits zwakkere linkerflank kwam er vanuit een in de touwen hangende witspeler nog een, Rocky Marciano niet onwaardig, laatste knockout uit de rechterhoek.